Ukaezina da feminismoak bere politikak emakumeengan zentratu dituela, eta, askotan, beren lorpenen onurak (adibidez, sexu-indarkeriaren biktimentzako eskubideetan edo bikotearenean) emakumeetara mugatu ditu, orokortu gabe normalean. Eskema hori hausten den pare bat daude, aitatasun-baimenak kasu, baina feminismoak, normalean, emakumeei mugatu egin die bere legeen onurak eskuratzeko aukera.
Pentsatzen dut zilegi dela horren errua feminismoari egoztea, honako galdera hauei erantzuten diegun heinean: (1) akats bat ote den babes horiek biktima guztiei ez orokortzea, edo, aitzitik, emakumeentzako eskubide esklusiboak izatea zuzena ote den (2) zer ulertzen dugun feminismoaren helburuak zer diren, genero-berdintasunaren aldeko mugimendu unibertsalista bat, edo beren eskubideen alde borrokatzen den emakumeetako bat.
Bazterketa horiek justifikatuta daudela uste baduzu, orduan, jakina, ez dago ezer kritikatzeko. Hemen asko eskatzen da biktima den gizon batek ez duela gauza bera jasaten zentzu soziologiko batean, eta, beraz, normala da bikotean indarkeria edo sexuala jasateagatik laguntza jakin bat jasotzetik baztertzea, eta lege arruntak ematen dituen babes edo laguntza txikiagoak nahikoa direla berarentzat.
Gaizki dagoela eta zabaldu beharko liratekeela uste baduzu, orduan kritikagarria izango litzateke soilik feminismoa genero berdintasunaren aldeko mugimendu unibertsalista dela uste baduzu, eta ez beren eskubideen alde berariaz borrokatzen duten emakumeen mugimendu partikularista. Feminismoa emakumeen aldeko eta emakumeentzako mugimendua dela uste duzun heinean, orduan ere ez dago ezer kritikatzeko, ez bailitzateke bere rola izango “gizonen lana” egitea. Gehienez ere, politika publikoa kritikatu liteke, konkista horiek orokortu ez direlako. Baina ez mugimendu feministari, hori ez baita bere rola.
Nik behintzat horrela ikusten dut. Oso eztabaida interesgarria!

Español
English