Foro de preguntas

USTE DUZUE FEMINISMOA OKER EGON DELA INOIZ?

Kaixo guztioi,

Ikusi dudanez, gune honen asmoa da hausnartzea nola komunikatzen den feminismoa gizonekin, bereziki mutil gazteekin; izan ere, proiektuaren sortzaileek uste dute orain arte erabilitako estrategiak okerrak izan direla. Baina hortik haratago, gustatuko litzaidake gai zabalago bat planteatzea: uste duzue feminismoa inoiz okertu dela?

Proiektuaren bultzatzaileetako batek duela gutxi telebistan aipatu zuen feminismoari buruzko zalantzak sentitzen dituzten gazteak ez direla matxistak, nahastuta daudela, baina uste dut mugimenduari buruzko kritika batzuk ez direla nahasmendutik sortzen, baizik eta arrazoizkoak, bidezkoak eta ondo oinarrituak direla. Ez ikusiarena egiteak, nire ustez, ez du hobetuko gazte askok feminismoaz duten pertzepzioa, nahiz eta diskurtsoa leuntzen saiatu.

Adibidez, sexu-indarkeriaren biktima diren gizonek edo bikotekideak jasotzen duten tratuari egiten zaizkion kritikak guztiz zilegi iruditzen zaizkit. Espainiako mugimenduaren benetako jarrera politikoan oinarritzen dira, non gizon horiek babes legal txikiagoa duten, gutxiengo bat direla argudiatuz.

Aizu, oso galdera ona, eta eskertzen da horrelako gai delikatu bat irakurtzea elkarrizketarako jarrera batetik eta ñabardurekin. Egia da feminismoa bezalako mugimendu konplexu batek autokritika egiteko gai izan behar duela, eta ez da beti egiten, nahiz eta uste dudan feminista askok badakitela autokritika hori egiten!

Erantzunez, nik uste dut feminismoa, edozein mugimendu sozial zabal eta anitza bezala, batzuetan okertu egin dela. Ukatzea dogmatikoa litzateke! Feminismoa ez da monolito bat. Izan dira, adibidez, asmo oneko mezuak izan arren, formetan huts egin zuten mezuak. Tratu txarrak jasaten dituzten gizonei dagokienez, bikote-indarkeriaren edo sexu-indarkeriaren biktima diren gizonentzako ikusezintasuna eta berariazko baliabiderik eza galera bat da.

Baina, hori aitortzea ezin da izan feminismoari eraso egiteko arma bat. Azalpena ez da beste biktima batzuk abandonatzeko justifikazio bihurtu behar! Eta batez ere aitortuz, nahiz eta gizon biktimak egon, biktima emakumeak askoz ere ugariagoak direla. Feminista asko dira hutsune hori salatzen lehenak.

Hau «quéaboutismo» falazia bat da, akusazio bat beste batekin erantzunez desbideratzen duena. Biraketa hori lehenengo gaia isilarazteko erabili ohi da. Modu heldua da: «Emakumeen aurkako indarkeriaren larritasuna onartzen eta gaitzesten dut, eta, aldi berean, ireki dezagun espazio paralelo eta serio bat gizon biktimen egoerari heltzeko, biak baitira garrantzitsuak». Ez da sufrimenduaren lehiaketa bat.

Eskerrik asko meloi hau irekitzeagatik.

Mugimendu politiko guztiek dituzte akatsak eta akatsak, eta denek dituzte hutsuneak. Bere aldekoek gehiago erreparatuko diote «onari», eta aurkakoek gehiago «txarrari».

Eta argi dago feminismoaz eta ezkerraz hainbeste gizon kexatzen badira, gauzak ez direla ondo egin.

Feminismoak emakumeek jasaten duten indarkeria du ardatz.

Horrek ez du esan nahi gizonok indarkeriarik jasaten ez dugunik. Kontua da mugimendu osoa ala zati bat (gizon feministak) arduratu behar den horretaz.

Nik uste dut horrelako espazioak eta beste gizon kontzientzia talde batzuk (ondo egiten badira) jasaten ditugun indarkeria guztiei buruz hitz egiteko espazioak direla (nire ustez, gehiago zor da langile klasekoak edo pobreak izateagatik, gizonengatik baino).

Gero, horrekin guztiarekin, ezin dugu ahaztu Estatua, Estatua eta Gobernua Gobernua direla, eta ezin diogu mugimendu feminista osoari (edo ekologistari, edo LGTBri) boteretik talde txiki batek egiten duenaren errua egotzi.

Espero dut ondo azaldu izana. Asko gara benetako elkarrizketa eta benetako entzute bat ezarri nahi dugun gizon feministak, mugimendutik hain hurbil ez dauden gainerako gizonekin.

Ukaezina da feminismoak bere politikak emakumeengan zentratu dituela, eta, askotan, beren lorpenen onurak (adibidez, sexu-indarkeriaren biktimentzako eskubideetan edo bikotearenean) emakumeetara mugatu ditu, orokortu gabe normalean. Eskema hori hausten den pare bat daude, aitatasun-baimenak kasu, baina feminismoak, normalean, emakumeei mugatu egin die bere legeen onurak eskuratzeko aukera.

Pentsatzen dut zilegi dela horren errua feminismoari egoztea, honako galdera hauei erantzuten diegun heinean: (1) akats bat ote den babes horiek biktima guztiei ez orokortzea, edo, aitzitik, emakumeentzako eskubide esklusiboak izatea zuzena ote den (2) zer ulertzen dugun feminismoaren helburuak zer diren, genero-berdintasunaren aldeko mugimendu unibertsalista bat, edo beren eskubideen alde borrokatzen den emakumeetako bat.

Bazterketa horiek justifikatuta daudela uste baduzu, orduan, jakina, ez dago ezer kritikatzeko. Hemen asko eskatzen da biktima den gizon batek ez duela gauza bera jasaten zentzu soziologiko batean, eta, beraz, normala da bikotean indarkeria edo sexuala jasateagatik laguntza jakin bat jasotzetik baztertzea, eta lege arruntak ematen dituen babes edo laguntza txikiagoak nahikoa direla berarentzat.

Gaizki dagoela eta zabaldu beharko liratekeela uste baduzu, orduan kritikagarria izango litzateke soilik feminismoa genero berdintasunaren aldeko mugimendu unibertsalista dela uste baduzu, eta ez beren eskubideen alde berariaz borrokatzen duten emakumeen mugimendu partikularista. Feminismoa emakumeen aldeko eta emakumeentzako mugimendua dela uste duzun heinean, orduan ere ez dago ezer kritikatzeko, ez bailitzateke bere rola izango “gizonen lana” egitea. Gehienez ere, politika publikoa kritikatu liteke, konkista horiek orokortu ez direlako. Baina ez mugimendu feministari, hori ez baita bere rola.

Nik behintzat horrela ikusten dut. Oso eztabaida interesgarria!

Indarkeriaren biktima diren gizonei buruz.

Gizon feministak (edo mugimendutik hurbil daudenak) gara elkarrizketa-guneak sortu behar ditugunak, borrokak batzen saiatu behar dugu eta genero-ondoezen zati handi bat hezkuntzatik eta sistema patriarkaletik datorrela ulertarazi behar dugu.

Pd: maskulinitatea kartzela bat da, baina koltxoia eta hozkailua dituen kartzela bat da.

Siguiente pregunta

Galderen zerrendara itzuli